یاری ام کن پیش از مرگم برای تو کاری کنم... باری از دوش بندگانت بردارم... تو را یادآور شوم...به سوی تو راهنما باشم... یاری ام کن ای مهربان...

ای صبا نکهتی از خاک در یار بیار ببر اندوه دل و مژده دیدار بیار "پس پایداری کن که وعده خداوند خق ست..." " پروردگار من، آغاز و پایانم را راستی گذار، و از نزد خود یاری بی پایانی ده" نوروز خجسته!

من برایت... خدا را آرزو می کنم. ... دلم برایت تنگ شده مهربان.

شاید اینگونه آغاز شد که روزی روزگاری کم کم به این نتیجه رسیدم که هیچ کس و هیچ چیز را دلبستگی نشاید. به هیچ کس نمی توان اعتماد کامل کرد، به هیچ کس نمی توان درونی ترین حرفهای دل را گفت. به وعده های هیچ کس نباید دل بست و به کسی نمی توان امید داشت....تا اینکه تو را پیدا کردم... و تو شدی همه امید و دلبست...

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی چون نیک بدیدم بحقیقت به از آنی امشب آخر شب یادی از نشانه هایت کردم و یک رویای دور... با کریمان کارها دشوار نیست... ممنون که تو هستی و یک نفر هست که می شود با او درد دل کرد... یک محرم

امروز همینطور یهویی تونستم یه پرواز بگیرم اونم برای تعطیلات به قیمت پایینی که حتی خوشبین ترین هوادار هم فکرش رو نمی کرد. ذیروز تو کلاس داشتم به بچه ها نگاه می کردم که با تمرکز بالا مشغول دادن امتحان بودن... با خودم فکر می کردم من کجا؟ اینجا کجا؟ من کجا بودم خدا؟ منو کچا بردی؟ در بن چاهی همی بردم نگو...

+ ایمان - ایمان یعنی اعتماد کردن وقتی نمی فهمی، درک نمی کنی (دلیلش چیست؟) - "...و اگر ببخشید برایتان بهترست"، آیا واقعا ایمان داری؟ + صبر - " و کسانی که صبر کردند برای خشنودی پروردگارشان..." (13) + غرور - "هر پرهیزکاری را گذشته ای و هر گناهکاری را آینده ایست." (داستایوفسکی، به نظرم) تو از دل بندگان ...

وقتی حرف بهشت است همه خوبند اما... سکانس اول: این جهنم دیگر چه معنی می دهد؟ کجاست خدای خوبی ها و مهربانی ها؟ کجاست خدای مهر و محبت؟ آخر چرا خدای بزرگ بندگانش را به دوزخ افکند؟ این چه خدایی ست آخر؟... سکانس دوم: خدا کجاست وقتی این کودگان بیگناه زیر آوار ستم و جنگ خانه خراب می شوند... خدا کجاست وقتی ب...

"رفیق با مرام همه چیزش را پای رفاقت می دهد.." . . . "...پروردگار من بسیار مهربان و دوست است"

I am yours...9-111 دارم یاد می گیرم که نه برای اقبال امور دنیا زیاد شادی کنم و نه برای در های بسته پریشانی. دارم یاد می گیرم که اینها همه وسیله امتحان اند و چه بهتر که صرف تعالی شوند، برای او. اگر شادی هست باید برای فضل و رحمت او باشد...و اینکه شادی حقیقی آنجاست، نزد او. Move...

مبارزه اصلی دز ذهن اتفاق می افتد... آن چیست (کیست) که فکر و ذکرت را درگیر کرده؟ ... همان خدای توست. خدای تو بزرگتر از همه اینهاست... "... و اولیای خدا نه ترسی (نگرانی) دارند و نه غمگین می شوند..."

Abraham, you passed the test...

مصیبتها به تو یاد می دهد که این دنیایی که برایش بال بال می زنی، یک لحظه هم نمی ایستد تا دز اندوه تو شریک شود...تو هم که بروی آب از آب تکان نمی خورد...انگار اصلا نبودی.

This is by the grace of my Lord... خدایاشکرت...